Eens moet de eerste keer zijn…..trailrunnen…..ook gelijk de laatste keer?

En dan laat je je toch overhalen door de enige echte “trailronselaaar” onder de IJsselrunners, Robin.
Zondag 25 september was het dan eindelijk zover….
12 enthousiastelingen, hadden er 14 moeten zijn, maar helaas Jan en Hans moesten vanwege lichamelijke ongemakken verstek laten gaan.

Na een voor velen gedegen voorbereiding van weken trainen onder leiding van Robin rond de skiheuvel stond het vertrek deze zondag al gepland om 08.45 uur. De start van de Smokkelaarstrail zou “al” om 11.15 uur zijn en het was wel ruim een uur rijden…..

Was……want Robin, als organisator, reed voorop en met een gemiddelde kruissnelheid van 150 km/uur was de afstand Capelle aan den IJssel – Goirle al binnen het uur afgelegd.

Niet voor iedereen want volgauto 2, met Peter achter het stuur, volgde op het eind trouw de grijze Peugeot 308. Niet in de gaten hebbend dat er meer van dit soort auto’s rijden stonden we i.p.v. bij de start voor het ziekenhuis….
Gelukkig bracht Google maps redding en vond ook volgauto 2 ruim op tijd de startlocatie.

Mooie locatie om te verzamelen en prachtig weer zorgden voor een ontspannen voorbereiding.
Koffie, sportdrank, water, broodje, banaan of iets anders en natuurlijk het fotomoment, onze eerste wedstrijd in het nieuwe IJsselrunners shirt!

Speld ik het startnummer nu wel of niet op dit mooie shirt? Sommige vonden het nodig om dit toch te doen wat bij de meest onhandige ook nog eens bloedvlekken veroorzaakte, jammer Oscar.

Marie-France, bedacht dat de korte tight een betere plek was

en goed voorbeeld zet anderen tot volgen aan.
Geen gaatjes in dat mooie shirt. Ook slim, magneetjes……wel recht “monteren” Jaap,

want met een scheef startnummer op je shirt…..

Voorbereidingen gedaan, op naar de start. 12 IJsselrunners verdeelt over 4 startgroepen? Niet dus! Gewoon starten in dezelfde groep, voor ons geen probleem, gewoon een beetje smokkelen in de geest van deze loop moet dat natuurlijk makkelijk kunnen. En gelukt een mooi gezicht 12 blauwe IJsselruners!!

“Op het 25 km parcours zal je zo nu en dan wat paden aantreffen die door droogte uit los zand bestaan. Daar moet je dus wat harder werken!”
Deze waarschuwing werd ons een dag voor de start nog even gemaild……ja en als je als beginnend trailrunner niet weet waar je aan begint is dat echt motiverend!

Gelukkig zat er ook nog 200 meter asfalt tussen die 25 km, geeft even tijd om normaal foto’s te maken. Mooi plaatje toch “IJsselblauw in het groen”?

Na 14.12 km was er een klein rust moment, een uitgebreide verzorgingspost. Even snel bijtanken en weer door….. Nog maar ruim 11 km, beetje doorlopen met wat nieuwe energie moet dat makkelijk kunnen toch?

Dus met nieuwe energie op weg om die laatste 11 km “even” af te maken. En dan begin je te merken dat dat “trailrunnen” toch wat anders is dan lekker op asfalt lopen…..
Smalle paadjes, stronken, wortels, mul zand, heuveltjes, takken, brandnetels, struiken, smalle bruggetjes…. voor de echte trailfanaat natuurlijk bij uitstek het terrein waar hij/zij zich thuisvoelt….en het moet gezegd het is best mooi lopen in deze omgeving maar leuk….?

Het tempo zakt nog verder, de benen lopen vol, de km’s op je Garmin kruipen voorbij, lopers vallen en staan weer op en dan na dat oneindig lijkend lange rechte stuk…..het geluid van het finish terrein wordt steeds duidelijker hoorbaar de laatste verlossende meters richting finish!

Eindelijk volbracht 25.3 km, na ongeveer 2 uur en 38 minuten, wat een onbelangrijk feit is want bij dit soort activiteiten blijkt het niet te gaan om de tijd…om de beloning dan? Boter, bier, zwarte benen, overal stof…..

Het is mij in ieder geval duidelijk geworden dat er nog een hoop te leren valt op dit gebied. Het is natuurlijk alleen de vraag of deze “lessen” nu wel zo leuk zijn.

En een antwoord op de vraag of dit ook gelijk de laatste keer was?
Zal voor een ieder anders zijn, de fanatieke trailers kijken al met smart uit naar de volgende slopende km’s door die mooie natuur in de hoop dat er dan ook nog wat regen, wind en andere ongemakken bijkomen. De twijfelaars blijven twijfelen en laten zich waarschijnlijk wel weer overhalen.
En die anderen?
Die kijken alweer met vol verwachting uit naar Erasmusbrug, Laan op Zuid, De Boompjes, Kralingse Bos, Coolsingel…..daar waar de tijd wel telt!

Verslag van een asfaltjunk.
P.s. het was overigens een bijzonder gezellige dag! Bedankt Robin en de rest. Je zou bijna zeggen tot ……